Stille wateren hebben diepe gronden? Nee, helaas, er is in het zwijgen geen wijze geboren aan de andere kant van de wereld.

We zitten bij het reisbureau en de vrouw probeert een goede deal met ons te maken. Ze zegt dat ze de prijs omlaag wilt hebben, maar dat het uiteindelijk allemaal via Roberto moet, ze belt wel drie keer om een betere prijs met hem af te spreken. Die Roberto toch: ze heeft wel duidelijk de broek aan want ze spreekt luid en bazig, toch kan Roberto zich blijkbaar iedere keer genoeg verzetten, want de prijs blijft tegen vallen. De derde keer dat ze met Roberto aan de lijn zit gaat midden in het ´gesprek´ dezelfde telefoon over. Ik kan mijn grijns niet wegwerken… die Roberto toch, hij bleek niet te bestaan.

Langzamerhand leer je de toeristen-aanpak een beetje kennen. Lees: je hebt door wanneer men je sympathiek behandelt maar je eigenlijk proberen te belazeren. Daardoor verandert je manier van (onder)handelen. Directe resultaat: Ik wil een eerlijke prijs krijgen en baal ervan als ik af wordt gezet. Toch voel ik me in mijn strijd voor de lokale prijs steeds vaker een uitbuitende troubadour.
Ik bedacht me in mijn onderhandeling op de markt dat de twintig córdoba die ik omlaag wilde gaan voor mij een halve euro was, maar voor de mevrouw voor me een week salaris. Ik probeer nu toch iets minder te gaan voor de precieze lage lokale prijs en iets makkelijker de prijs van Roberto te accepteren.
Echter, blijft het onderhandel spel haast te leuk om te laten. “Ja, okay! Ik ben het eens met je prijs. ALS…. Deze ui erbij kan”. Maar morgen ziet ze me weer terug en kan ze weer 20 córdoba winst op me maken…. Indien ik dat extra mandarijntje krijg.

Ik wil dat de footprint die ik achter laat er niet alleen maar is van de Nederlandse handelaar met zijn camera on the ready. Ik wil door locals dan liever worden ervaren als een graag geziene bron van inkomen. Wat is je waarde hier, (ohh nee mensen, daar gaan we weer: “Who am I, I don’t know…” © Dr.Evil) …
En meer dan dat, het is niet alleen de prijs, überhaupt het reizen om het reizen vind ik moeilijk. Ik kan het dan niet helpen dat ik dan denk dat ik meer kan en dus moet doen. Dat bracht me in gesprek met een NGO hier in Léon. Maar daarover later meer.